
![]()
*****************************************
Antonio Ferreira
1528 – 1560
"Soneto " Nunca vista
formosura
Aquela nunca vista formosura,
aquela viva graça, e doce riso,
humilde gravidade, alto aviso,
mais divina, que humana Real brandura,
Aquela alma inocente, e sábia, e pura,
que entre nós cá fazia um paraíso,
ante os olhos a trago, e lá a diviso
no Céu triunfa da morte, e sepultura.
Pois por quem choro triste? Por quem chamo
sobre esta pedra dura a meus gemidos,
que nem me pode ouvir, nem me reponde?
Meus suspiros nos Céus sejam ouvidos;
e em quando a clara vista se me esconde,
seu despojo amarei, amei, e amo.
Antonio Ferreira
in
" Os Mais Belos Sonetos que o Amor Inspirou"
J.G . de Araujo Jorge - Vol. II - 1a ed.
1966
*****************************************![]()